پریکاریا، واژه اکنون جاافتاده‌ای است که اوّل‌بار توسط نویسنده کتاب حاضر در سال 2011 ابداع شد به معنای گروهی از شاغلان- اعم از مزد و حقوق‌بگیر- که هم شغل و هم درآمدشان متزلزل و ناپایدار است. واژه‌ای جدید که ترکیبی است از صفت «precarious» به معنی ناپایدار یا مخاطره‌آمیز و اسم مرتبطِ «proletariat» (پرولتاریا). فرض اصلی کتابِ حاضر آن است که هرچند عصر جهانی‌سازی به چندپارگی ساختارهای طبقاتی ملّی منجر شده است اما طبقه از میان نرفته است بلکه یک ساختار طبقاتی جهانی چندپاره‌تر ظهور کرده که برای فهم و درکِ آن، به یک گنجینه واژگان جدید نیاز داریم، واژگانی که مناسباتِ طبقاتی در سیستم بازار جهانی در قرن بیست‌ویکم را بازتاب دهند. مهم‌ترین مدعای کتاب آن است که علیرغم پراکندگی، پریکاریا دارای مشخصه‌های طبقاتی است و به این معنا، می‌توان به صورتبندی سیاستی اندیشید که از پیوستن این طبقه به وعده‌های آوازهای فریبنده نیروهای سیاسی ماوراء‌راست جلوگیری و وی را به پذیرش یک توافق فراگیر پیشرو ترغیب کرد.